[รีวิว-เรื่องย่อ] ลูกเขยคนโปรด

Son-In-Law เป็นหนังเม็กซิกันที่ใช้ชื่อหลอกให้คิดว่าเป็นคอเมดี้ครอบครัว แต่แท้จริงเป็นการเสียดสีการเมืองที่มืดหม่นและตลกร้าย
Adrian Vazquez ในบท Jose Sanchez หรือ El Serpiente คือจุดขายสำคัญ ด้วยการแสดงที่สมดุลระหว่างเสน่ห์ ความตลก และความน่ากลัว
บทภาพยนตร์เขียนโดย James Schamus ร่วมกับ Gabriel Nuncio และ Alexandro Aldrete มีความคมกริบในการวิพากษ์วิจารณ์ระบบการเมืองโดยไม่รู้สึกเหมือนถูกสอน
งานภาพและการกำกับของ Gerardo Naranjo สร้างบรรยากาศที่ทุกพื้นที่ดูเหมือนเวทีการเมือง แม้แต่ครอบครัวก็ยังมีความตึงเครียดแฝงอยู่

ชื่อภาพยนตร์บางครั้งก็ช่างหลอกลวงยิ่งนัก เพราะเมื่อเห็นชื่อว่า Son-In-Law หรือที่ไทยตั้งว่า ลูกเขยคนโปรด สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือคอเมดี้ครอบครัวแสนธรรมดา มีฉากงานแต่งงานพัง ๆ พ่อตาจับผิดลูกเขย และอาจมีอาหารหกใส่กันสักจานสองจาน แต่หนังเรื่องนี้ไม่ได้มาเล่นตามกติกานั้นเลยสักนิด มันเป็นผลงานที่ฉลาดกว่า มืดกว่า แปลกกว่า และน่าสนใจกว่าที่ชื่อเรื่องพยายามจะบ่งบอกเอาไว้มากนัก ใครที่กำลังมองหาหนังตลกเบา ๆ สไตล์ครอบครัว อาจต้องกลับรถเพราะที่นี่มีแต่ความฮาที่แฝงด้วยความอันตราย

สิ่งที่ได้รับแทนคือการเสียดสีระบบการเมืองและความทะเยอทะยานของมนุษย์ในรูปแบบที่ไม่เคยจำเพาะเจาะจงว่าตัวเองเป็นหนังอะไร มันไม่ใช่ดราม่าอาชญากรรมแบบจริงจัง ไม่ใช่คอเมดี้ตลกขบขันแบบเรียงมุก และไม่ใช่หนังการเมืองที่ตั้งใจสอนใครสักคน แต่มันคือการผสมผสานทั้งสามอย่างเข้าด้วยกันในอัตราส่วนที่ไม่คาดคิด ตัวละครหลักไม่ได้มาขอคะแนนเสียงจากครอบครัวแต่งงาน แต่เขามาขอคะแนนเสียงจากผู้มีอำนาจ แลกเปลี่ยนในลานจอดรถ และยังหาเวลามาส่งมุกตลกที่ทำให้หัวเราะก่อนจะรู้ตัวว่าเราอาจไม่ควรหัวเราะกับเรื่องแบบนี้

ผู้กำกับ Gerardo Naranjo เจ้าของผลงาน Miss Bala ที่เคยฝากฝีมือมาแล้ว ครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าเขารู้ดีว่าต้องการโทนแบบไหน และไม่ยอมลดรูปแปลงให้ใครเข้าใจง่าย ๆ หนังมีความตลกที่เกิดจากความเหนื่อยอ่อนของมนุษย์ จากระบบที่ไร้สาระ และจากความทะเยอทะยานที่บ้าคลั่ง มันมองเรื่องอำนาจ การทรยศ การไต่เต้าทางสังคม และโรงละครการเมืองด้วยรอยยิ้มที่ค่อย ๆ แหลมคมขึ้นทีละน้อย จนสุดท้ายรู้สึกว่าหนังกำลังหัวเราะไม่ใช่กับตัวละคร แต่หัวเราะกับสภาพสังคมที่ทุกคนต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน

แก่นแท้ของหนังเรื่องนี้อยู่ที่ Jose Sanchez รับบทโดย Adrian Vazquez ที่ถือเป็นหนึ่งในสาเหตุสำคัญที่ทำให้ Son-In-Law คุ้มค่าแก่การดู เมื่อพบ Jose ครั้งแรก เขาดูเหมือนคนที่เราคุ้นเคยดี คุยมาก ยิ้มเยอะ แต่งตัวเหมือนคนที่พร้อมจะเสนอธุรกิจให้ฟังตลอดเวลา และดูเป็นพวกที่มีแผนธุรกิจค้างอยู่ห้าอัน รวมถึงมีความเห็นเรื่องหนวดเคราอย่างแรงกล้า นั่นคือความประทับใจแรกที่เขาสร้างขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้ตัวละครนี้น่าจดจำไม่ใช่แค่ความตลกหรือเสน่ห์

เมื่อชีวิตเริ่มพลิกผันและโอกาสใหม่ปรากฏในรูปแบบของการเมือง เขาจึงเปลี่ยนตัวเองเป็น El Serpiente หรืองู ผู้ปฏิบัติการทางการเมืองที่ทุกคนหวาดกลัว การแปลงร่างครั้งนี้ไม่มีฉากตื่นตาอะไร ไม่มีช็อตเผยตัวตนช้า ๆ แบบหนังซูเปอร์ฮีรอ แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่าขนลุกกว่านั้น เพราะเราค่อย ๆ รู้ตัวว่าชายคนนี้เริ่มเก่งกาจในการจัดการคนรอบข้างได้อย่างชนิดที่ไม่น่าเชื่อ และที่สำคัญ เขายังตลกอยู่ดี ความสามารถในการรักษาความสมดุลระหว่างความตลกและความน่ากลัวนี่เองที่ทำให้หนังพิเศษกว่าคอเมดี้ดำทั่วไป

นักแสดงสมทบอย่าง Jero Medina Veronica Bravo และ David Gaitan ต่างก็นำอะไรที่แตกต่างกันเข้ามา และสิ่งที่น่าชื่นชมที่สุดคือไม่มีใครดูเหมือนตัวละครประกอบที่ถูกสร้างมาเพื่อขับเนื้อเรื่อง แม้แต่ตัวละครเล็ก ๆ ยังรู้สึกเหมือนคนที่มีแผนการ มีประวัติศาสตร์ และมีความเห็นของตัวเอง ในเรื่องที่ว่าด้วยการเมือง ความรู้สึกแบบนี้มีความหมายมาก เพราะทำให้เชื่อได้ว่าทุกคนต่างก็เล่นเกมของตัวเอง

Jero Medina นำเสนอมิติที่ช่วยสร้างความตึงเครียดให้กับบทบาทของเขาได้อย่างดี ในขณะที่ Veronica Bravo มอบความรู้สึกที่ทำให้ฉากระหว่างเธอกับ Jose มีพลังและน้ำหนักทางอารมณ์ ส่วน David Gaitan ก็เติมเต็มสีสันในฉากที่ต้องการความซับซ้อนทางสังคม การที่นักแสดงสมทบทุกคนต่างก็มีบทบาทชัดเจน ช่วยให้โลกของหนังดูเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและไม่ใช่แค่เวทีสำหรับตัวเอกเพียงคนเดียว

ภาพรวมของงานภาพใน Son-In-Law แข็งแกร่งกว่าที่คาดไว้มาก งาน cinematography ไม่ได้วิ่งเข้ามาขอความสนใจ แต่แอบทำงานหนักอย่างเงียบ ๆ ห้องทำงานดูเหมือนที่ที่ไร้ชีวิต การประชุมดูเหมือนที่ที่อันตราย พื้นที่สาธารณะดูเหมือนโรงละครที่ทุกคนกำลังแสดง แม้แต่การพบปะในครอบครัวยังแฝงไปด้วยความตึงเครียดราวกับทุกคนรู้บางอย่างแต่ไม่มีใครอยากพูดออกมาเป็นคนแรก

การจัดเฟรมที่ควบคุมและตั้งใจตลอดทั้งเรื่องสะท้อนให้เห็นความหมกมุ่นของ Jose ในการควบคุมทุกอย่างรอบตัวเขา และอีกหนึ่งองค์ประกอบที่ไม่พูดถึงไม่ได้เลยคือ หนวดของ Jose มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงที่มีพลังจนถึงขั้นที่ต้องมองว่าเป็นตัวละครรองไปแล้ว นักแสดงบางคนสื่อสารด้วยสายตา แต่ Jose สื่อสารด้วยทรงผมบนใบหน้าและการตัดสินใจที่แย่ลงทุกที

บทภาพยนตร์น่าจะเป็นอาวุธที่แหลมคมที่สุดของ Son-In-Law มันคมกริบโดยไม่ดูเหมือนพยายามประทับใจนักวิจารณ์ ตัวละครพูดเหมือนคนจริง ๆ ที่มีความยุ่งเหยิง มีความฉลาดแบบหล่น ๆ มีความเห็นแก่ตัว ไม่มั่นคง และบางครั้งก็ฉลาดเกินคาด การวิพากษ์วิจารณ์ทางการเมืองแทงตรงจุดแต่ไม่เคยรู้สึกเหมือนการบรรยาย หนังเชื่อว่าผู้ชมจะเชื่อมโยงจุดต่าง ๆ เองได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่หนังดีควรทำ มันไม่หยุดทุกสิบนาทีเพื่ออธิบายเรื่องคอร์รัปชัน โครงสร้างอำนาจ หรือความหน้าไหว้หลังหลอก แต่มันแค่แสดงให้เห็นว่าคนทั่วไปเอาตัวรอดในระบบเหล่านั้นอย่างไร และความน่าเกลียดก็ปรากฏชัดด้วยตัวมันเอง

สำหรับผู้ที่ชื่นชอบหนังเม็กซิกันที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว สามารถเข้าไปอ่าน รีวิวหนัง The Last Beergin ที่ว่าด้วยมิตรภาพและความจริงที่ซ่อนอยู่ในวงสังสรรค์ได้เช่นกัน หรือหากสนใจหนังที่มีตัวละครเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ รีวิว Je m’appelle Agneta ก็เป็นอีกทางเลือกที่น่าสนใจไม่น้อย

ถึงหนังจะมั่นใจในตัวเองมาก แต่ Son-In-Law บางครั้งก็สบายใจไปกับความวุ่นวายของตัวเองจนเกินไป มีช่วงในครึ่งหลังที่จังหวะการเล่าเรื่องเริ่มอ่อนลง บางฉากอยู่นานเกินความจำเป็น และบางจุดหักเหของเนื้อเรื่องดูกระชั้นชิดแบบที่ทำให้งุนงงมากกว่าตื่นเต้น แม้จะเข้าใจว่าหนังตั้งใจทำสไตล์แบบนั้น แต่ก็มีช่วงเปลี่ยนที่ทำให้ต้องเช็คว่าพลาดกดข้ามไปหรือเปล่า ซึ่งก็ไม่ได้พลาด

อีกประเด็นที่พบคือระยะห่างทางอารมณ์ Jose เป็นตัวละครที่น่าหลงใหล แต่ไม่ใช่คนที่เชื่อมต่อด้วยง่ายเสมอไป ซึ่งก็เข้าใจว่าเป็นความตั้งใจ เพราะเขากำลังกลายเป็นคนที่เชิงกลยุทธ์มากขึ้น แสดงมากขึ้น และห่างเหินจากความเป็นมนุษย์มากขึ้น แต่ผลที่ตามมาคือบางฉากอารมณ์ลงมากกว่าที่จะรู้สึกจริง ๆ บางครั้งชื่นชมฉากมากกว่าที่จะซึมซับอารมณ์ และแม้ตัวละครสมทบส่วนใหญ่จะแข็งแกร่ง แต่ความสัมพันธ์บางคู่สมควรได้รับเวลาบนจอมากกว่านี้ มีผลที่ตามมาทางอารมณ์ที่ถูกแตะต้อง ไม่ว่าจะการทรยศ ความจงรักภักดี หรือการเสียสละส่วนตัว ที่หนังกล่าวถึงแต่ไม่ได้ขยายให้เต็มที่ เสียดายอยู่เหมือนกัน แต่ปัญหาเหล่านี้ไม่เคยทำลายประสบการณ์การรับชมอย่างจริงจัง

สิ่งที่ติดอยู่ในใจมากที่สุดคือวิธีที่ Son-In-Law ปฏิเสธที่จะกลายเป็นหนังที่ทายผลได้ง่าย มันเริ่มเป็นคอเมดี้ตัวละคร ค่อย ๆ กลายเป็นสะท้อนการเมือง แล้วเผยตัวตนว่าเป็นบางอย่างที่ใกล้เคียงความโศกนาฏกรรม โดยที่ยังคงรักษาความตลกเอาไว้ได้ ซึ่งเป็นเรื่องยากมาก การทรงตัวของโทนหลายแบบมักจะทำให้อะไรสักอย่างตกหล่น แต่ที่นี่ทุกอย่างเกือบจะอยู่บนอากาศได้หมด ตอนจบไม่ได้ทำให้คิดว่า Jose ชนะหรือแพ้ แต่ทำให้คิดว่าความสำเร็จมีความหมายอย่างไรในโลกที่ทุกการจับมือมีราคา และทุกรอยยิ้มอาจเป็นใบแจ้งหนี้ และใช่ ยังคิดถึงหนวดนั้นอยู่ด้วย

Son-In-Law เป็นหนังที่ฉลาด ตลก และน่าอึดอัดในทางที่ดี การแสดงคมคาย มีความทะเยอทะยานมากกว่าที่ชื่อเรื่องบ่งบอก แม้จะสะดุดบ้างเล็กน้อยในครึ่งหลังและไม่ได้เชิญชวนให้เชื่อมต่ออารมณ์ในทุกมุมของเรื่อง แต่ก็รู้ดีว่าอยากจะสื่ออะไร และที่สำคัญกว่าคือรู้วิธีพูดโดยไม่ดูเยอะหยิ่ง ใครที่เข้ามาหวังคอเมดี้ธรรมดา จะออกไปด้วยความประทับใจ ความสงสัยในพวกการเมือง และความเคารพต่อการพัฒนาตัวละครผ่านทรงหนวดที่ไม่ธรรมดา หากชื่นชอบหนังที่กล้าแหกกฎและไม่ยอมตามสูตรสำเร็จ อย่าพลาดเรื่องนี้บน Netflix แล้วมาแชร์ความคิดเห็นกันว่า Jose คือฮีโร่หรือวายร้ายในความทรงจำของคุณ

ชื่อภาษาอังกฤษ: Son-In-Law (El Yerno)
ชื่อภาษาไทย: ลูกเขยคนโปรด
ประเภท: ตลก, การเมือง, ดราม่า
ช่องทางการดูในประเทศไทย: Netflix

การเมืองที่ฉลาดเกินหน้าตา

โครงเรื่อง - 8.2

การแสดง - 8.5

โปรดักชัน - 7.8

ความบันเทิง - 8

ความคุ้มค่าในการรับชม - 8.1

8.1

Son-In-Law เป็นหนังที่ฉลาด ตลก และน่าอึดอัดในทางที่ดี การแสดงคมคาย มีความทะเยอทะยนมากกว่าที่ชื่อเรื่องบ่งบอก แม้จะสะดุดบ้างเล็กน้อยและไม่ได้เชิญชวนให้เชื่อมต่ออารมณ์ในทุกมุมของเรื่อง แต่ก็รู้ดีว่าอยากจะสื่ออะไร และที่สำคัญกว่าคือรู้วิธีพูดโดยไม่ดูเยอะหยิ่ง ใครที่เข้ามาหวังคอเมดี้ธรรมดา จะออกไปด้วยความประทับใจ ความสงสัยในพวกการเมือง และความเคารพต่อการพัฒนาตัวละครผ่านทรงหนวดที่ไม่ธรรมดา

User Rating: Be the first one !