[รีวิว-เรื่องย่อ] Jurassic Park (1993) หนังไดโนเสาร์ที่สามทศวรรษก็ยังดูสนุกไม่เปลี่ยน

• Jurassic Park (1993) ใช้การผสมผสานระหว่างหุ่นแอนิเมทรอนิกส์และ CGI อย่างชาญฉลาด ทำให้ไดโนเสาร์ยังดูน่าเชื่อถือแม้ผ่านมา 30 ปี เป็นกรณีศึกษาที่ดีว่าการจำกัดเวลาให้สิ่งมีชีวิตอยู่บนจอช่วยเพิ่มพลังให้ทุกฉากที่มันปรากฏตัว
• จังหวะการเล่าเรื่องของสปีลเบิร์กที่สลับระหว่างความตึงเครียดระดับสูงสุดกับอารมณ์ขันในเวลาที่เหมาะสม คือสูตรสำเร็จที่ทำให้หนังยาวสองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้สึกยืดเยื้อ แถมยังทำให้ดูซ้ำได้หลายรอบโดยไม่เบื่อ
• ตัวละครที่มีมิติ ไม่ว่าจะเป็นอลัน แกรนท์ ที่เปลี่ยนจากคนอึดอัดกับเด็กมาเป็นผู้ปกป้อง หรือเอียน มัลคอล์ม ที่เป็นกระบอกเสียงเชิงปรัชญาของเรื่อง คือเหตุผลที่ทำให้หนังเรื่องนี้เป็นมากกว่าหนังสัตว์ประหลาดล่าเหยื่อทั่วไป
• เมื่อเทียบกับนิยายต้นฉบับ หนังเลือกถ่ายทอดแก่นเรื่อง “ความทะนงตนของมนุษย์” แทนที่จะโจมตีระบบทุนนิยมโดยตรง ทำให้เข้าถึงง่ายและเป็นสากลกว่า แม้จะต้องลดทอนความเข้มข้นบางส่วนจากนิยายไปบ้าง

การกลับไปดู Jurassic Park ในวัยผู้ใหญ่ให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากตอนเด็กอย่างสิ้นเชิง แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือความตื่นเต้นที่หนังมอบให้ตั้งแต่เฟรมแรกจนถึงเฟรมสุดท้าย เมื่อปี 1993 สตีเวน สปีลเบิร์ก (Steven Spielberg) พาคนดูทั้งโลกเดินทางไปยังเกาะนอกชายฝั่งคอสตาริกา ที่ซึ่งจอห์น แฮมมอนด์ (John Hammond) มหาเศรษฐีผู้หลงใหลในไดโนเสาร์ ทุ่มทุนสร้างสวนสนุกที่ชุบชีวิตสิ่งมีชีวิตจากยุคก่อนประวัติศาสตร์ขึ้นมาใหม่ด้วยพันธุวิศวกรรม ความทะนงตนของมนุษย์ที่คิดว่าควบคุมธรรมชาติได้กลายเป็นหัวใจของเรื่องทั้งหมด และมันถูกเล่าผ่านประสบการณ์ของแขกรับเชิญกลุ่มแรกที่ได้รับเชิญให้เข้าไปสำรวจเกาะแห่งนี้

การดูหนังย้อนหลังแต่ละครั้งมักเผยให้เห็นรอยตำหนิที่ซ่อนอยู่ในการดูครั้งก่อน เช่น ความไม่สมเหตุสมผลของภูมิประเทศหรือความผิดพลาดของความต่อเนื่องในบางฉาก แต่กับ Jurassic Park ข้อบกพร่องเหล่านั้นกลับเล็กน้อยจนไม่เคยลดทอนเสน่ห์ของหนังลงได้เลย เอียน มัลคอล์ม (Ian Malcolm) นักคณิตศาสตร์ทฤษฎีความโกลาหล ที่รับบทโดย เจฟฟ์ โกลด์บลุม (Jeff Goldblum) คือตัวละครที่คอยตอกย้ำธีมของเรื่องผ่านบทสนทนาคมคาย ในขณะที่ อลัน แกรนท์ (Alan Grant) นักบรรพชีวินวิทยา รับบทโดย แซม นีล (Sam Neill) และเอลลี แซตเลอร์ (Ellie Sattler) นักบรรพพฤกษศาสตร์ รับบทโดย ลอรา เดิร์น (Laura Dern) คือตัวแทนของเหตุผลและสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่พาคนดูฝ่าทุกวิกฤตบนเกาะ

กว่าสามสิบปีผ่านไป Jurassic Park ยังคงเป็น หนังฝรั่ง ที่ยืนระยะได้อย่างน่าทึ่ง มันไม่ใช่แค่หนังไดโนเสาร์ที่สร้างความตื่นตาตื่นใจด้วยภาพ หากแต่เป็นผลงานที่เข้าใจธรรมชาติของความกลัว ความมหัศจรรย์ และจังหวะการเล่าเรื่องของ หนัง บันเทิงระดับบล็อกบัสเตอร์อย่างแท้จริง

หนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ไดโนเสาร์ใน Jurassic Park ยังน่าเชื่อถือแม้ผ่านมาสามทศวรรษคือการที่ทีมงานเลือกใช้ทั้งหุ่นแอนิเมทรอนิกส์และ CGI ควบคู่กันอย่างชาญฉลาด แทนที่จะยัดภาพคอมพิวเตอร์กราฟิกเข้าไปทุกฉาก สปีลเบิร์กเลือกเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตยุคก่อนประวัติศาสตร์ทีละน้อย ทำให้ทุกครั้งที่พวกมันปรากฏตัวบนจอเต็มตา ไม่ว่าจะเป็นแบรคิโอซอรัสที่เดินผ่านหน้านักแสดงในฉากแรก ๆ หรือทีเร็กซ์ที่ก้าวออกมากลางพายุฝน ก็ล้วนเต็มไปด้วยพลังและความยิ่งใหญ่ที่ยากจะหาได้ในหนังร่วมสมัย การจำกัดเวลาที่ไดโนเสาร์อยู่บนจอทำให้ทุกวินาทีมีความหมาย และเป็นบทเรียนสำคัญให้อุตสาหกรรม หนังฟอร์มยักษ์ จนถึงทุกวันนี้ว่า “น้อยแต่มาก” ใช้ได้ผลเสมอ

สปีลเบิร์กพิสูจน์ให้เห็นว่าประสบการณ์จากการกำกับแฟรนไชส์อย่าง Indiana Jones ไม่ได้สูญเปล่า เขาถ่ายทอดฉากแอ็คชั่น ระทึกขวัญ ได้อย่างแม่นยำ ไม่ว่าจะเป็นฉากรถตกลงมาจากต้นไม้ หรือฉากที่เอลลีต้องเข้าไปในบังเกอร์เพื่อเปิดระบบไฟฟ้าใหม่ในขณะที่เวโลซีแรปเตอร์กำลังไล่ล่า จุดที่ยอดเยี่ยมคือการสลับจังหวะระหว่างความตึงเครียดและอารมณ์ขันได้อย่างแนบเนียน หลังผ่านฉากที่หัวใจแทบหยุดเต้น สปีลเบิร์กมักปล่อยมุกตลกบาง ๆ ให้ผู้ชมได้หายใจ ก่อนที่จะดึงกลับเข้าไปในความระทึกอีกครั้ง โครงสร้างแบบนี้ทำให้หนังยาวกว่าสองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้สึกยืดเยื้อ

หาก Jurassic Park มีดีแค่ไดโนเสาร์ มันคงไม่กลายเป็นตำนานที่ถูกพูดถึงมาจนถึงวันนี้ หัวใจอีกดวงของหนังคือตัวละครที่มีมิติและบทสนทนาที่คมคาย อลัน แกรนท์ ที่เริ่มเรื่องด้วยความอึดอัดเมื่อต้องอยู่ใกล้เด็ก ๆ ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเมื่อต้องปกป้องทิมและเล็กซ์ (Tim and Lex) หลานของแฮมมอนด์จากอันตรายรอบด้าน ความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ก่อตัวนี้ถูกเล่าอย่างแนบเนียนโดยไม่ต้องใช้บทพูดเยิ่นเย้อ ขณะที่เอียน มัลคอล์ม ในฐานะนักคณิตศาสตร์ผู้มองเห็นหายนะตั้งแต่แรกเริ่มคือกระบอกเสียงของผู้กำกับที่ตั้งคำถามต่อความทะนงตนของมนุษย์

นักวิทยาศาสตร์หมกมุ่นอยู่กับการถามว่าทำอะไรได้ จนลืมถามว่าควรทำหรือไม่… นี่ไม่ใช่การสร้างสวนสนุก นี่คือการเล่นเป็นพระเจ้า

งานเขียนบทของเดวิด โคปป์ (David Koepp) ดัดแปลงจากนิยายของไมเคิล ไครช์ตัน (Michael Crichton) สร้างสมดุลที่ลงตัวระหว่างบทสนทนาเชิงปรัชญาและความบันเทิง โดยนิยายต้นฉบับเสียดสีระบบทุนนิยมและการใช้อำนาจของคนรวยได้หนักมือกว่า แต่หนังเลือกโฟกัสไปที่แก่นเรื่อง “ความทะนงตน” (hubris) ซึ่งเข้าถึงง่ายและเป็นสากลมากกว่า

นวนิยายต้นฉบับของไครช์ตันมีเนื้อหาที่เข้มข้นกว่าในแง่การวิพากษ์ระบบทุนนิยมและความละโมบของชนชั้นนำ รวมถึงให้รายละเอียดด้านวิทยาศาสตร์มากกว่า แต่ก็เป็นการอ่านที่หนักหน่วงพอสมควร ในทางกลับกัน ตัวหนังย่อประเด็นเหล่านั้นลงและเน้นเล่าผ่านสายตาของผู้มาเยือนเกาะแทน ทำให้เข้าถึงกลุ่มผู้ชมที่กว้างกว่าได้สำเร็จ ส่วน The Lost World: Jurassic Park ภาคต่อที่ออกฉายในปี 1997 แม้จะผลิตมาอย่างดีและมีช่วงเวลาสนุก แต่ก็ขาดมนตร์ขลังแบบที่ภาคแรกมี หนังภาคสามนั้นแทบไม่เหลืออะไรให้น่าจดจำ และแฟรนไชส์ Jurassic World ที่ถูกปั้นขึ้นมาใหม่ก็เหมือนพยายามเลียนแบบสูตรเดิมโดยลืมใส่หัวใจเข้าไป

ด้วยความที่หนังดำเนินเรื่องอย่างรวดเร็ว บางครั้งความสมเหตุสมผลด้านภูมิศาสตร์ของเกาะก็ดูย้อนแย้ง ราวกับว่าไดโนเสาร์เทเลพอร์ตไปมาได้ รวมถึงความผิดพลาดของความต่อเนื่องในบางฉากก็เป็นจุดที่คนดูสายช่างสังเกตอาจสะดุดตา แต่สิ่งเหล่านี้ไม่เคยบั่นทอนพลังของหนังโดยรวม เพราะ Jurassic Park ไม่ได้ขายความสมจริงของแผนที่ แต่มันขายอารมณ์ ความรู้สึก และประสบการณ์ที่ทำให้หัวใจเต้นแรงต่างหาก และในแง่นั้น มันส่งมอบได้ครบถ้วนตั้งแต่เปิดเรื่องจน End Credit ขึ้น

Jurassic Park (1993) คือหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นหนัง ที่สมบูรณ์แบบในแบบของมันเอง ได้อย่างไม่เคอะเขิน มีข้อบกพร่องเล็กน้อยด้านความต่อเนื่องของสถานที่และโลจิสติกส์ แต่สิ่งเหล่านั้นถูกกลบด้วยงานสร้างระดับปฏิวัติวงการ จังหวะการเล่าเรื่องที่คมกริบ และเสน่ห์ของตัวละครที่ทำให้ผู้ชมอยากอยู่บนเกาะไปกับพวกเขาทั้งที่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น ใครที่มองหาหนัง ดูอะไรดี ที่ให้ได้ทั้งความตื่นเต้น ความอบอุ่น และความคิด ไม่ว่าจะดูครั้งแรกหรือดูซ้ำเป็นรอบที่สิบ Jurassic Park ก็ยังคงเป็นคำตอบที่ใช่เสมอ

1993

Released

1993-06-11

Runtime

127 min

Status

Released

Movie ผจญ นิยายวิทยาศาสตร์ Released

จูราสสิค พาร์ค กำเนิดใหม่ไดโนเสาร์

Jurassic Park — 1993

IMDb Rating 8.2 /10

Metascore 68 /100

Tomatometer 91 %

กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ ได้แก่ นักบรรพชีวินวิทยา ดร. อลัน แกรนท์ (แซม นีล) กับแฟนสาว ดร. แอลลี่ (ลอร่า เดิร์น) และนักคณิตศาสตร์ ดร. เอียน มัลล์คอม (เจฟฟ์ โกลด์บลุม) ได้รับคำเชิญจากมหาเศรษฐีจอห์น แฮมม่อนด์ (ริชาร์ด แอทเทนบอรอจ) เพื่อมาเยี่ยมชม จูราสสิค พาร์ค เป็นคณะแรก แฮมมอนด์ต้องการทราบความคิดเห็นของนักวิทยาศาสตร์กลุ่มนี้และเพื่อรับรองความปลอดภัยของสถานที่แห่งนี้ ไทรันโนซอรัส เร็กซ์ อาละวาดขณะที่ทั้งหมดกำลังเยี่ยมชมกันอยู่นั้น เดนนิส เนิร์สลี่ย์ (เวย์น ไนท์) ผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ของพาร์คก็ได้ยกเลิกระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดออกเพื่อเเอบเอาตัวอ่อน(Embryo)ของไดโนเสาร์หนีไปขาย ไดโนเสาร์ทั้งหมดก็อาละวาด เพราะกรงไฟฟ้าทำงานไม่ได้ อลันกับทิม หลานชายและ เล็กซ์ หลานสาวของแฮมม่อนด์ติดอยู่ในป่า ทั้งหมดต้องเอาชีวิตรอดจากสัตว์ดึกดำบรรพ์เหล่านี้

Stream on

HBO Max Amazon Prime Video

---

นักแสดงนำ

แซม นีลล์ Grant

ลอร่า เดิร์น Ellie

เจฟฟ์ โกลด์บลุม Malcolm

Richard Attenborough Hammond

Bob Peck Muldoon

Martin Ferrero Gennaro

BD Wong Wu

Joseph Mazzello Tim