[รีวิว-เรื่องย่อ] เจ้าสาวแห่งปี

Bride of the Year ไม่ใช่รอมคอมเบา ๆ แต่เล่าเรื่องความเจ็บปวดและศักดิ์ศรีผ่านกรอบการประกวดเจ้าสาวที่ดูเหมือนตลกแต่มีน้ำหนัก
คารีน รูส ยกระดับตัวละครลิงกี้ให้เป็นตัวละครหญิงที่มีมิติ ตลกจากความเจ็บปวดจริง ไม่ใช่จากมุกที่เขียนมาตั้งใจ
ฉากครอบครัวและมิตรภาพที่วุ่นวายแต่สมจริงเป็นหนึ่งในจุดแข็งที่ทำให้หนังมีกลิ่นอายเฉพาะตัว
จุดด้อยอยู่ที่ช่วงต้นที่ข้อมูลทับถมกันเร็วเกินไป และซับพล็อตคู่แข่งที่ดึงดูดความสนใจได้ไม่มากพอ

บางทีชื่อเรื่องก็หลอกตาได้ดีกว่าที่คิด ตอนแรกที่เห็น Bride of the Year พร้อมแท็กไลน์การประกวดเจ้าสาว อาจนึกภาพออกมาเป็น หนังโรแมนติกคอเมดี้ น้ำหนักเบาที่มีดอกไม้กระจาย ญาติผู้ใหญ่เข้ามาก้าวก่าย และฉากร้องไห้กลางงานแต่งงานสักหนึ่งครั้ง แต่หนังจากแอฟริกาใต้เรื่องนี้มีดีมากกว่านั้น เพราะมันรู้ดีว่าความเจ็บปวดจากการถูกทิ้งไม่ได้ทำให้ใครสักคนกลายเป็นคนฉลาดขึ้น บางครั้งมันแค่ทำให้คน ๆ นั้นวางแผนได้ซับซ้อนขึ้นเท่านั้นเอง

สิ่งที่ดึงให้เข้าไปดูจริง ๆ คือชื่อเสียงของ รีวิวหนัง Netflix จากแอฟริกาใต้ในช่วงหลังปีที่ผ่านมา ที่ค่อย ๆ สร้างมาตรฐานใหม่ว่า รอมคอม ไม่จำเป็นต้องมาจากฮอลลีวู้ดเสมอไป การผสมความอบอุ่น ความตลก และความเฉพาะเจาะจงทางวัฒนธรรมเข้าด้วยกัน ทำให้หนังกลุ่มนี้มีกลิ่นอายที่แตกต่างและน่าสนใจกว่าหนังสตรีมมิ่งเรื่องใหญ่ ๆ หลายเรื่องเสียอีก เจ้าสาวแห่งปี ก็เดินตามเส้นทางนั้น แต่เลือกที่จะใส่ความเข้มข้นทางอารมณ์เข้าไปมากกว่าที่คาดไว้

ประเด็นที่หนังตั้งคำถามไม่ใช่แค่ว่าใครจะได้แต่งงานกับใคร แต่เป็นเรื่องของศักดิ์ศรี การสูญเสียแผนชีวิตที่วางไว้ และวิธีที่คนเราพยายามแปลงความเจ็บปวดให้กลายเป็นโครงการใหญ่โตที่ไม่จำเป็นต้องทำเลย ถ้าดูผิวเผินอาจคิดว่านี่เป็นเรื่องราวแก้แค้น แต่ลงไปลึก ๆ แล้วมันคือการมองตัวเองใหม่ผ่านกระจกที่แตกร้าว และนั่นทำให้ประสบการณ์การดูมีน้ำหนักกว่าหนังรักทั่วไปหลายขุม

Bride of the Year เริ่มต้นด้วยสภาพของ ลิงกี้ หญิงสาวที่ชีวิตพังทลายลงอย่างมีประสิทธิภาพ ความสัมพันธ์จบลง อนาคตที่วางแผนไว้ดูเป็นนิยายที่ไม่มีใครอ่าน แทนที่จะกลับไปนั่งกินไอศกรีมและปิดโซเชียลมีเดียสองสัปดาห์ เธอเลือกทางออกที่ดังและเห็นภาพที่สุด คือการสมัครเข้าประกวดเจ้าสาวแห่งปี จุดนี้เองที่หนังพิสูจน์ว่ามันไม่ได้มาเล่น ๆ เพราะการตัดสินใจของลิงกี้ไม่ใช่การกระทำของคนคิดไม่ได้ แต่เป็นของคนที่เจ็บปวดจนกลายเป็นความกล้าหาญรูปแบบหนึ่ง การเล่าเรื่องผ่านการแข่งขันที่ดูเหมือนเรื่องตลก แต่แท้จริงแล้วเป็นกลไกในการเยียวยาตัวเอง ทำให้ เจ้าสาวแห่งปี แตกต่างจากรอมคอมทั่วไปที่มักใช้การแข่งขันเป็นเพียงฉากตลกเบา ๆ

คารีน รูส (Carine Rous) รับบทเป็นลิงกี้ และเธอคือหัวใจของทั้งเรื่อง สิ่งที่เธอทำได้ดีคือไม่เล่นตัวละครเป็นนางเอกรอมคอมสูตรสำเร็จ ลิงกี้ในฉากของเธอเป็นคนที่เจ็บปวดจริง ๆ อายในความล้มเหลวของตัวเอง โกรธแค้นแบบเงียบ ๆ และแก่นดวงใจที่ทำให้สับสนว่าการเอาคืนคืออิสระหรือเป็นกับดัก รูสมีจังหวะตลกที่เฉียบคมโดยเฉพาะในฉากที่ลิงกี้พยายามรักษาศักดิ์ศรีท่ามกลางความวุ่นวายที่ชีวิตสร้างขึ้นมา ฉากหนึ่งที่เกี่ยวกับการเจออดีตคนรักโดยบังเอิญในที่สาธารณะ พร้อมรอยยิ้มที่ปลอมจนเห็นได้ชัด เป็นหนึ่งในฉากที่อยากหยุดแล้วย้อนดูซ้ำเพราะการควบคุมสีหน้าของเธอนั้นยอดเยี่ยม ส่วนบูเวอร์ บอช (Bouwer Bosch) มอบความอบอุ่นแบบธรรมชาติที่หนังต้องการ เขาไม่ใช่พระเอกที่มาด้วยเสน่ห์เกินจริง แต่เป็นคนที่ผ่านความวุ่นวายทางอารมณ์มามากพอที่จะรู้ว่าลิงกี้กำลังพัง และเลือกที่จะช่วยเหลือแม้สติจะบอกว่าไม่ควร บอชตลกได้โดยไม่ต้องไล่ตามมุก แถมยังปล่อยให้ช่วงเงียบ ๆ มีพื้นที่หายใจ ซึ่งหายากในรอมคอมสมัยใหม่ ขณะที่อาร์มานด์ อูคัมป์ (Armand Aucamp) เข้ามาในบทที่เสน่ห์แต่อ่านยาก และเล่นได้ดีจนเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับตัวละครได้ตลอดเวลา ทุกฉากที่มีเขาปรากฏตัวจึงมีแรงตึงดึงดูดเล็ก ๆ ที่ทำให้ไม่รู้ว่าควรเชื่อใจหรือระวังตัวดี

จุดแข็งที่สุดของ Bride of the Year คือบทที่เขียนมาจากความเข้าใจตัวละครจริง ๆ มุกตลกเกิดจากการที่คนตัดคำพูดกัน ญาติผู้ใหญ่พยายามปลอบใจแต่ดันเผลอเปิดโปงความลับ ความตึงเครียดทางโรแมนติกเกิดจากบทสนทนาค้างคา จังหวะเวลาที่ไม่ตรงกัน และการแกล้งทำเป็นไม่สนใจทั้ง ๆ ที่ใส่ใจมากกว่าใคร ฉากหนึ่งที่น่าจดจำคือการนั่งทานอาหารมื้อกลางวันที่คุยเรื่องงานแต่งงาน แต่ค่อย ๆ กลายเป็นข้อถกเถียงเรื่องความคาดหวัง คุณค่าในตัวเอง ภาพลักษณ์สาธารณะ และใครกันแน่ที่ปลอมตัวว่าสบายดีมานานแล้ว ไม่มีใครปาโต๊ะ ไม่มีใครเดินออกจากห้อง แต่ความเข้มข้นของฉากนั้นสูงกว่าฉากดราม่าหลายเรื่องเสียอีก นี่คือสิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้มีมิติ

ด้านภาพ เจ้าสาวแห่งปี ถ่ายทำได้สวยงามโดยไม่กลายเป็นโฆษณาชวนเที่ยว สถานที่จัดงานแต่งงาน บ้านครอบครัว ถนนในเมืองเล็ก ๆ งานสังสรรค์ และฉากการประกวด ล้วนมีแสงอุ่นและเนื้อผ้าทางศิลป์ที่ดูเป็นภาพยนตร์ แต่ยังคงความรู้สึกเหมือนบ้านจริง ๆ ไว้ได้ ฉากการแข่งขันเจ้าสาวมีเสน่ห์ตรงที่หนังตั้งใจเล่าให้เห็นว่าคนที่เข้าร่วมจริงจังกับเรื่องพวกนี้มากแค่ไหน การพูดคุยเรื่องชุด ดอกไม้ การจัดโต๊ะ และการทำลายกันอย่างมีวัฒนธรรม มีความจริงจังเทียบเท่าการทูตระหว่างประเทศ และหนังก็ทำให้ผู้ชมซื้อความจริงจังนั้นได้สนุก

แม้จะชอบ Bride of the Year อย่างตั้งใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่าสองสิบนาทีแรกวุ่นวายไปหน่อย มีทั้งการเลิกลา กฎกติกาการประกวด การเมืองในครอบครัว ประวัติความสัมพันธ์ ความอับอายบนโซเชียลมีเดีย กระเป๋าอารมณ์ และตัวละครสมทบประมาณเจ็ดคนโผล่เข้ามาเร็วเกินไป ไม่สับสน แต่รู้สึกเหนื่อยไปกับการจำชื่อและบทบาท นอกจากนี้ซับพล็อตเรื่องคู่แข่งที่หนังพยายามสร้างให้เป็นไคลแมกซ์รอง กลับไม่น่าสนใจเท่าที่ควร ทุกครั้งที่เนื้อเรื่องกลับไปที่ความขัดแย้งนี้ ก็อยากให้กลับมาที่ฉากครอบครัวหรือเส้นเรื่องรักที่เข้มข้นกว่า และแม้ว่าช่วงท้ายจะมีฉากเข้าใจผิดที่อารมณ์ดี แต่การจัดวางจังหวะเวลาดูสมบูรณ์แบบเกินไปจนสงสัยว่าจักรวาลกำลังช่วยนักเขียนบทอยู่หรือเปล่า

สิ่งที่ เจ้าสาวแห่งปี เข้าใจดีกว่ารอมคอมหลายเรื่องคือ การอกหักไม่ได้ทำให้ใครฉลาดขึ้นเสมอไป บางครั้งมันแค่ทำให้คนนั้นวางแผนได้ดีขึ้น และนั่นแหละที่ตลกกว่า หนังไม่ได้ละเลยความสัมพันธ์ของครอบครัวและเพื่อน ที่วุ่นวาย ตัดคำพูดกัน และให้คำแนะนำด้วยความมั่นใจที่น่าสงสัย ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้โลกในหนังดูมีชีวิต ไม่ใช่ฉากหลังที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ตัวละครหลักมีคนรัก ใครที่กำลังมองหา ภาพยนตร์ต่างประเทศ ที่มีมิติ อบอุ่น และตลกจากตัวละครจริง ๆ บน Netflix ตอนนี้ เรื่องนี้คือคำตอบที่คุ้มค่า

ชื่อเรื่องในภาษาไทย: เจ้าสาวแห่งปี
ประเภท: โรแมนติกคอเมดี้, ชีวิต
แพลตฟอร์ม: Netflix
นักแสดงนำ: คารีน รูส (Carine Rous), บูเวอร์ บอช (Bouwer Bosch), อาร์มานด์ อูคัมป์ (Armand Aucamp)
นักแสดงสมทบ: ลอรา-ลี มอสเติร์ต (Laura-Lee Mostert), ลิซา เทรดู (Lisa Tredoux), ฮานลี โรลเฟส (Hanli Rolfes)
ช่องทางการดูในประเทศไทย: Netflix

รอมคอมแอฟริกาใต้ที่ฉลาดกว่าชื่อเรื่องมาก

โครงเรื่อง - 7.5

การแสดง - 8.2

โปรดักชัน - 7.8

ความบันเทิง - 8

ความคุ้มค่าในการรับชม - 7.9

7.9

Bride of the Year หรือ เจ้าสาวแห่งปี เป็นรอมคอมจากแอฟริกาใต้ที่ซ่อนความฉลาดและความลึกซึ้งไว้ใต้ชื่อเรื่องที่ฟังดูเบา การแสดงของคารีน รูส ยกระดับตัวละครหญิงที่กำลังเจ็บปวดให้กลายเป็นตัวละครที่น่าจดจำ บทหนังเข้าใจความเสียหายของหัวใจและวิธีที่คนเราเลือกซ่อนความอ่อนแอไว้หลังแผนที่วางมาอย่างดี ถ่ายทำสวย ตลกจากตัวละครจริง ๆ แม้จะมีช่วงแรกที่วุ่นวายและซับพล็อตคู่แข่งที่ไม่น่าสนใจเท่าไร แต่โดยรวมแล้วเป็นหนังที่ดูแล้วอบอุ่นและคุ้มค่าแก่การติดตาม

User Rating: Be the first one !