Name: Adrift in Tokyo
Genre: ตลก
Released: 2007
Cast: オダギリジョー, 三浦友和, 小泉今日子, 吉高由里子, 麻生久美子

Adrift in Tokyo ดัดแปลงจากนวนิยายรางวัลนาโอกิของ โยชินางะ ฟูจิตะ และเลือกเล่าเรื่องผ่านการเดินเที่ยวในโตเกียวแบบ episodic ที่เน้นความสัมพันธ์และอารมณ์มากกว่าเนื้อเรื่องตรงหน้า
การแสดงของ โจ โอดากิริ และ ทโมคาซุ มิอูระ สร้างเคมีที่ผสมผสานระหว่างความกระอักกระอ่วนและความอบอุ่น ทำให้คู่ตัวละครที่ดูไม่เข้ากันกลับมีมิติน่าติดตาม
หนังใช้กรุงโตเกียวเป็นฉากหลังที่มีชีวิต ไม่ใช่แค่สถานที่ แต่เป็นตัวละครที่สะท้อนความเหงาและความงดงามของชีวิตคนเมือง
แม้จะไม่มีฉากดราม่าเข้มข้น แต่การค่อย ๆ เปิดเผยอดีตของตัวละครผ่านบทสนทนาและช่วงเวลาเล็ก ๆ ทำให้ผู้ชมรู้สึกผูกพันและเข้าใจปมในใจของทั้งสองคนโดยไม่ต้องพึ่งความตึงเครียด

บางหนังไม่ได้ต้องการพาคนดูไปไหน แต่กลับอยากชวนให้หยุดและมองสิ่งรอบตัวไปพร้อม ๆ กัน Adrift in Tokyo เป็นหนึ่งในงานแบบนั้น ผลงานกำกับของ ซาโทชิ มิกิ (Satoshi Miki) ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อดังของ โยชินางะ ฟูจิตะ (Yoshinaga Fujita) ผู้ชนะรางวัลนาโอกิ ไม่ได้ขายความตื่นเต้นหรือปมซับซ้อน แต่เลือกเล่าเรื่องผ่านการเดินเท้าไปบนท้องถนนโตเกียว กับคนสองคนที่ชีวิตพลัดหลงจนมาเจอกันแบบบังเอิญ ความงดงามของหนังอยู่ตรงที่มันไม่รีบ ไม่กดดัน ไม่บังคับให้ใครต้องรู้สึกอะไรตามที่เขียนไว้

เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อนักศึกษากฎหมายที่ติดหนี้พนันได้พบกับนักทวงหนี้ที่ไม่ได้มาขู่เข็มตามที่คิด แต่กลับเสนอข้อตกลงประหลาดคือการเดินเล่นรอบเมืองด้วยกัน ความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครคาดฝันจากการเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยความสงสัย ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นการแลกเปลี่ยนความทรงจำและความลับที่ฝังลึกในใจ ผ่านบทสนทนาธรรมดา ๆ ที่แอบแฝงความหมายลึกซึ้ง ทุกครั้งที่ตัวละครหยุดพักหรือเดินผ่านสถานที่เก่าแก่ ผู้ชมจะรู้สึกเหมือนได้ยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาจริง ๆ

หากกำลังมองหาหนังที่ดูแล้วรู้สึกเหมือนได้เดินเล่นในเมืองใหญ่พร้อมมิตรภาพที่เกิดจากความเหงา บทความนี้จะช่วยสำรวจว่าทำไม Adrift in Tokyo ถึงยังคงมีเสน่ห์ติดตา แม้ผ่านมานานกว่าสิบห้าปีแล้ว

บางครั้งการไม่มีจุดหมายทำให้ตัวละครได้อยู่กับปัจจุบัน เปิดใจคุยกัน และค่อย ๆ ปลดปล่อยความทุกข์ที่สะสมมา

หนังเลือกเล่าเรื่องแบบ episodic โดยไม่มีเป้าหมายชัดเจนในทุกฉาก ตัวละครหลักชื่อ Fumiya Takemura นักศึกษากฎหมายที่เรียนมาถึงปีแปดและติดหนี้กว่าแปดแสนเยน เขาพบกับ Aiichiro Fukuhara นักทวงหนี้ที่เสนอให้ลบหนี้ทั้งหมดและให้เงินรางวัลหนึ่งล้านเยน ในแลกเปลี่ยนกับการเดินเที่ยวไปทั่วกรุงโตเกียวด้วยกัน โครงสร้างแบบนี้อาจทำให้คนดูบางส่วนรู้สึกว่าเรื่องไปไม่ถึงไหน แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ของหนัง การไม่มีจุดหมายทำให้ตัวละครได้อยู่กับปัจจุบัน เปิดใจคุยกัน และค่อย ๆ ปลดปล่อยความทุกข์ที่สะสมมา ผู้เขียนบทดัดแปลงจากนวนิยายรางวัลนาโอกิได้อย่างละเมียดละไม ทำให้ทุกช่วงตอนมีน้ำหนักทางอารมณ์แม้จะดูธรรมดา

Adrift in Tokyo ไม่ใช่ดราม่าหนักหน่วงแบบที่หลายคนคาดจากพล็อตนักทวงหนี้ แต่กลับมีความตลกแบบแห้ง ๆ ที่เกิดจากความแตกต่างของตัวละครสองคน ระหว่างทางที่เดินผ่านซอยเล็ก ๆ ร้านค้า และสถานที่สำคัญในอดีตของแต่ละคน หนังสอดแทรกช่วงเวลาตลกร้ายและอบอุ่นอย่างพอดี ไม่มีฉากดราม่าที่ตั้งใจกดน้ำตา แต่ความหม่นหมองทะลุออกมาจากบทสนทนาและสายตาของนักแสดงเอง การตัดต่อที่ไม่เร่งรัดบังคับให้คนดูได้หายใจไปพร้อม ๆ กับตัวละคร

โจ โอดากิริ (Joe Odagiri) ในบท Fumiya นำเสนอความกระอักกระอ่วนของคนหนุ่มที่ไม่รู้ว่าชีวิตจะไปทางไหน ออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ ส่วน ทโมคาซุ มิอูระ (Tomokazu Miura) รับบท Fukuhara นักทวงหนี้ที่แอบมีอดีตบาดลึก แสดงได้อย่างสุขุมและมีชั้นเชิง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้พัฒนาแบบตรงไปตรงมา แต่ค่อย ๆ สร้างความไว้วางใจผ่านการอยู่ด้วยกันแบบไม่ต้องพูดอะไรมาก นอกจากนี้ เคียวโกะ โคอิซุมิ (Kyoko Koizumi) และ ยูริโกะ โยชิทากะ (Yuriko Yoshitaka) ยังช่วยเติมสีสันให้ช่วงเวลาที่พวกเขาพบเจอคนประหลาดระหว่างทางมีความน่าจดจำมากขึ้น

ถ่ายทำจริงทั่วกรุงโตเกียว ภาพยนตร์ใช้เมืองเป็นมากกว่าฉากหลัง แต่เป็นพื้นที่ที่สะท้อนความเหงาและความงดงามของการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ ทุกซอยทุกถนนที่ตัวละครเดินผ่านมีเรื่องราวและอารมณ์แฝงอยู่ บางครั้งก็อึมครึม บางครั้งก็อบอุ่น การถ่ายภาพของ โซเฮย์ ทานิกาวะ (Sôhei Tanikawa) จับแสงธรรมชาติของเมืองได้อย่างสวยงาม ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนได้เดินอยู่ในโตเกียวจริง ๆ และนี่เป็นอีกหนึ่งในจุดแข็งที่ทำให้หนังไม่เหมือนใคร

สำหรับคนที่ชอบหนังเงียบ ๆ ที่ให้เวลาตัวละครและผู้ชมได้หายใจ Adrift in Tokyo ถือเป็นตัวเลือกที่เหมาะมือ หนังไม่ต้องการให้คนดูตื่นเต้นตลอดเวลา แต่ต้องการสื่อสารว่าชีวิตคือการเดินทางที่ไม่จำเป็นต้องรีบไปไหน ทุกความสัมพันธ์และทุกช่วงเวลาล้วนมีค่า แม้จะดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย การได้รับชมผ่าน แนะนำหนัง จากแหล่งรวมรีวิวที่เข้าใจงานเงียบ ๆ แบบนี้อาจช่วยให้มองเห็นมุมมองใหม่ ๆ ก่อนตัดสินใจกดเล่น

Adrift in Tokyo เหมาะกับคนที่ชอบ หนังญี่ปุ่น สไตล์ช้า ๆ เน้นอารมณ์และบทสนทนามากกว่าเนื้อเรื่องตื่นเต้น ไม่เหมาะกับผู้ที่รอคอยฉากแอคชันหรือดราม่าเข้มข้นแบบเร่งรัด หนังทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มขม ๆ ที่ทำให้เข้าใจว่าบางครั้งการเดินไปเรื่อย ๆ ก็พอแล้ว ถ้าได้มีใครสักคนเดินไปด้วย แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ ใครที่เคยรู้สึกหลงทางในเมืองใหญ่หรือมองหามิตรภาพจากความไม่คาดฝัน บทความนี้และหนังเรื่องนี้อาจตอบโจทย์ได้ดีเกินคาด

หนังญี่ปุ่นที่เดินเล่นไปเรื่อย ๆ แต่กลับกระทบใจลึกจนลืมไม่ลง

โครงเรื่อง - 8.2

การแสดง - 8.8

โปรดักชัน - 7.8

ความบันเทิง - 8

ความคุ้มค่าในการรับชม - 8.2

8.2

Adrift in Tokyo หรือ 転々 (Tenten) เป็นหนังญี่ปุ่นแนว โร้ดมูฟี คอมเมดี้ดราม่า กำกับโดย ซาโทชิ มิกิ ดัดแปลงจากนวนิยายของ โยชินางะ ฟูจิตะ ผู้ชนะรางวัลนาโอกิ นำแสดงโดย โจ โอดากิริ ในบทนักศึกษากฎหมายที่มีหนี้สินล้นตัว และ ทโมคาซุ มิอูระ ในบทนักทวงหนี้ที่พาเขาเดินเล่นรอบกรุงโตเกียว หนังเล่าเรื่องผ่านช่วงเวลาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เต็มไปด้วยความเหงา ความจริงใจ และเสียงหัวเราะที่แอบขม แม้จังหวะจะช้าแต่กลับทำให้ผู้ชมได้ซึมซับอารมณ์และพบว่าการเดินไปเรื่อย ๆ ก็มีความหมายในตัวเอง

User Rating: Be the first one !