นิทานอีสป

นิทานอีสป : สุนัขจิ้งจอกกับนกกระสา (The Fox & the Stork)

สุนัขจิ้งจอกกับนกกระสา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… มีสุนัขจิ้งจอกกับนกกระสา เพิ่งเริ่มคบหากับได้ไม่นาน และมันสองตัวมักจะไปหามาสู่กันเป็นประจำ และดูเหมือนว่าพวกมันจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ จนกระทั่งวันหนึ่งสุนัขจิ้งจอกได้เชิญนกกระสามาร่วมรับประทานอาหารเย็นที่บ้าน

แต่สุนัขจิ้งจอกกลับแกล้งนกกระสาด้วยการไม่มีสิ่งใดมาเลี้ยงต้อนรับเลย นอกจากน้ำซุปที่ใส่ในจานแบน ๆ ซึ่งวางไว้อยู่ตรงหน้านกกระสาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น สุนัขจิ้งจอกสามารถใช้ลิ้นตวัดกินซุปได้อย่างง่ายดาย แต่ในทางกลับกันนกกระสาทำได้เพียง ใช้ปลายจงอยปากของมันจุ่มลงไปในน้ำซุป นกกระสายังรู้สึกหิวแต่ก็ต้องปล่อยให้อาหารมื้อนั้นเหลือไว้

แล้วสุนัขจิ้งจอกก็เอ่ยขึ้นว่า “ข้าขอโทษนะ เจ้าคงจะไม่ชอบน้ำซุป” “ไม่ต้องขอโทษข้าหรอก” นกกระสาตอบ “ข้าหวังว่าอีกไม่นานเจ้าจะไปเยี่ยมข้าเป็นการตอบแทน และรับประทานอาหารมื้อเย็นกับข้าบ้าง” ทั้งสองจึงมีการกำหนดวันนัดกันขึ้นเพื่อที่สุนัขจิ้งจอกจะได้ไปเยี่ยมนกกระสาบ้าง

เมื่อวันนัดหมายมาถึงมันทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะ อาหารทั้งหมดที่นำมาเลี้ยงนั้นถูกบรรจุอยู่ในเหยือกทรงสูงปากแคบ ซึ่งสุนัขจิ้งจอกไม่สามารถเอาปากใหญ่ ๆ ของมันใส่ลงไปได้ ดังนั้นสิ่งเดียวที่มันจะทำได้คือเลียที่ขอบด้านนอกของหยือก และนกกระสาก็กล่าวว่า “ข้าจะไม่ขอโทษสำหรับอาหารเย็นมื้อนี้หรอกนะ” แล้วสิ่งที่สุนัขได้รับในวันนี้ก็ทำให้มันนึกถึงสิ่งที่เคยทำไว้กับนกกระสา

The Fox & the Stork

The Fox one day thought of a plan to amuse himself at the expense of the Stork, at whose odd appearance he was always laughing.

“You must come and dine with me today,” he said to the Stork, smiling to himself at the trick he was going to play. The Stork gladly accepted the invitation and arrived in good time and with a very good appetite.

For dinner the Fox served soup. But it was set out in a very shallow dish, and all the Stork could do was to wet the very tip of his bill. Not a drop of soup could he get. But the Fox lapped it up easily, and, to increase the disappointment of the Stork, made a great show of enjoyment.

The hungry Stork was much displeased at the trick, but he was a calm, even-tempered fellow and saw no good in flying into a rage. Instead, not long afterward, he invited the Fox to dine with him in turn. The Fox arrived promptly at the time that had been set, and the Stork served a fish dinner that had a very appetizing smell. But it was served in a tall jar with a very narrow neck. The Stork could easily get at the food with his long bill, but all the Fox could do was to lick the outside of the jar, and sniff at the delicious odor. And when the Fox lost his temper, the Stork said calmly:

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

การกระทำใด ๆ ที่ไม่ดีต่อผู้อื่น สักวันหนึ่งเราอาจได้รับสิ่งนั้นกลับมา

Do not play tricks on your neighbors unless you can stand the same treatment yourself.

Tags

บทความที่เกี่ยวข้อง